تو صمیمی تر از آنی که دلم می پنداشت دل تو با همه آینه ها نسبت داشت
تو همان ساده سرسبز نجیبی که خدا در میان دل پاکت ، صدف آینه کاشت
با عشق دوست ماند و با یار بیقراری
از دوست درد ماند و از یار یادگاری
من اگر کسی رو داشتم دیگه در به در نبودم
با غم غربت و اندوه دیگه همسفر نبودم
هر شب ز غم عشق تو من خواب ندارم / فکر دل من کن که دگر تاب ندارم
پس گریه نمودم ز فدای غم عشقت / چشمم به زبان امد و گفت اشک ندارم
دوست همه باش و معشوق یکی
مهرت را به همه هدیه کن و عشقت را به یکی
نوشتم حرف دل تا تو بخوانی / که چون دورم ز تو ، دردم بدانی
به غیر از تو کسی را من ندارم، تو را تا بی نهایت دوست دارم
کاش وقتی آسمان بارانی است ، چشم را با اشک باران تر کنیم
کاش وقتی که تنها می شویم، لحظه ای را یاد یکدیگر کنیم
دود اگر بالا نشیند ، کسر شان شعله نیست
جای چشم ابرو نگیرد ، گرچه او بالاتر است
به چه آید این دل من که کسی نگاه دارد
نه به درد اشنایی نه به دلی راه دارد
خداوندا ، تو گفتی که در قلب شکسته خانه داری
شکسته قلب من ، جانا به عهد خود وفا کن
اگر به سویت این چنین دویده ام / به عشق عاشقم، نه بر وصال تو
به ظلمت شبان بی فروغ من / خیال عشق خوشتر از خیال تو
روز را خورشید میسازد و روزگار را ما
ما را قلب زنده نگه میدارد و قلب را عشق
پس زندگی را عاشقانه بساز
در تنهایی ام به این می اندیشم که در تنهایی اش به من می اندیشد
اگر صد بار دلم را بشکند دوست ، دشکسته من خانه اوست
رسم این شهر عجیب است ، بیا برگردیم / قصد این قوم فریب است ، بیا برگردیم
آن که یک روز دل به نگاهش دادیم / خنده اش سرد و غریب است ، بیا برگردیم
عشق ، بازیچه شهر است ولی در ده ما / دختر عشق ، نجیب است ، بیا برگردیم
